Busbaan

Een kleine zeventiger in pak speelde jokari op de busbaan. Hij wreef zich door zijn grijze sik.

“U lijkt sprekend op Jan Peumans,” zei ik.

- “Dat hoor ik vaker,” meesmuilde hij. Hij ontwarde het elastiek voor de volgende opslag. Dat hòòrt bij jokari.

“Wat als dat balletje nu eens loskomt?”

Hij stak zijn racket in de lucht.

- “Een echte oude Snauwaert: houtambacht, waar Vlaanderen groot in is, in hun topperiode goed voor jaarlijks drie miljoen verkochte exemplaren. Trouwens, mòcht de bal lossen, vliegt hij links, die voortuin in, ook al mik ik rechtdoor. Ik bespeel namelijk de wet van Hooke. Dat lukt ongeveer alleen met een rekker. Uitleggen zou ons te ver leiden.”

“Wauw. Bent u fysicus?”

- “Emeritus hoogleraar. Ik zou denken dat u mij kent.”

“Ik zie alleen Jan Peumans.”

- “Niet elke dwerg met een kinbaard is Jan Peumans. Een zeer vervelende verwarring. Soms maken voorbijrijders me zelfs uit voor nazist.” Hij wees naar de bal. “Fluorescentie blijft me toch een bijzonder geval van luminescentie.” En zette zich weer in positie. “Hoe lang denkt u dat die busbaan is?”

“Een kilometer?”

- “Mis. 900 meter. Ervan uitgaande dat een wagen gemiddeld vier meter meet zijn dat bij file 225 auto’s in die 900 meter op het rijvak ernaast. Let op: RIJ-vak! Hetgeen evenwel exponentieert, want de busbaan pikte een tweede rij-vak in. Dat maakt dus 450 wagens in de file over net geen twee kilometer. Meten is weten! De redenering was dat elke chauffeur van het oorspronkelijke RIJ-vak nu op een bus zou zitten. Weer mis. Puur sofisme!”

“Euh.”

“Een drogreden! En wie fret de bonen? De automobilist, die wordt gejij-bakt!” Hij mepte eindelijk een paar keer flink door. “Weet u hoeveel reistijdwinst die 900 meter de lijn 380 Tienen-Leuven oplevert tijdens de piekmomenten? Vijf minuten!”

“Hahaha. ‘Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb, dan begin ik er beslist eens aan,’ lalalala, Louis Neefs!”

- “U maakt er een karikatuur van.”

“Nu klìnkt u zelfs als Jan Peumans.”

- “Cijfers van het stadsbestuur! Met trots gebracht! Toen ging ik opzoeken wat een mens zoal op vijf minuten kan doen: de vuilnisemmer leegmaken, je bed opmaken, vuile borden in de vaatwasser, de schoenen in het rek, eindelijk die brief frankeren. Gevonden op huisvlijt.nl. Fe-no-menaal wat je allemaal in vijf minuten flikt! Die twintig extra busbaanreizigers zijn echt te benijden! Het is hen door alle 430 filerijders gegund!”

“Bent u hier niet bang voor een bus?”

- “De tol van straten en rijstroken dichtgooien is hoog.” Hij steunde op zijn racket .“Weet u wat de wegbeheerder met een busbaan beoogt? Ik citeer: ‘Hij wenst expliciet de verbetering van het openbaar vervoer te combineren met een beperking c.q. geen verbetering van de doorstroming voor auto’s.’ Einde citaat. Maar weet u wat mijn neef zegt? ‘Ik ben absoluut vòòr busbanen. Laat de mensen gerust wat vaker de bus nemen, kan ik tenminste eindelijk eens wat doorrijden’. 72% procent van de Belgische weggebruikers is vòòr de aanleg van busbanen. Ik begin te begrijpen waarom.” Hij nam opnieuw zijn positie aan. “Trouwens, zeg van Peumans wat je wilt, maar hij is geen nazist.”

“U schijnt zich hier wel gerust te voelen …”

- “De kans op een bus hier is bijzonder klein. Tijdens de spits rijden er vier per uur. Vier! Daarbuiten dus nog minder. In de risicoanalyse heet dit acceptatie: geen maatregelen nemen, men accepteert de kans en het mogelijke gevolg van een bedreiging. Een kindveiligere omgeving vind je niet. In een speelstraat is het veel gevaarlijker: dus breng dat grut, die vijf hippieouders en hun vegetarische worsten naar hier en schaf die ellende af. Kan je op die rijbanen weer rìjden.”

Vind je deze blog wel wat hebben? Geef hem onderaan een hartje! Delen op Facebook of Twitter kan ook: klik op de knop linksonder en klaar.

2022, 22 juli, Leuven (Tiensesteenweg, Kessel-Lo) (België). Foto: Evrard Valvekens.