De vermoeiingsbreuk

Joost Elli
3 dagen geleden
3 minuten om te lezen

De peperkoek doet het niet goed. Vondelmolen, Vlaanderens grootste producent, gaat hem heruitvinden, wegens niet sexy. De peperkoek heeft de jeugd niet mee. Ik volg dat. Ik ben een groot liefhebber, maar om nu te zeggen dat ik daar graag mee uitpak? Nee.

Het doet me denken aan hoe we vroeger bij ons thuis elk jaar ongevraagd een groot peperkoeken hart toegestuurd kregen. Gratis. Er werd dan verzocht er een vrijwillige bijdrage voor te storten. Ik denk dat Blindenzorg erachter zat, of de Bond Zonder Naam. Zoiets. Sindsdien is ook wat mij betreft de peperkoek voorgoed verstoft.

Het is iets waar velen van die weldadigheidsorganisaties mee kampen. Saaiheid. Je moet het ze nageven, hoe hun ‘vrijwilligers’, nog zo’n met stof beladen term, erin slagen volstrekt nutteloze dan wel lelijke waar aan de man weten te brengen, is knap. Denk aan vredesblokjes en vredesmannetjes. Of, ook altijd handig om in huis te hebben: een Rode Kruis-sticker. Er is maar één verklaring voor: ze doen het met een stuitende opdringerigheid.

Standjes voor het goede doel bij de supermarkt vinden in mij zelden een klant. Laat staan aanklampers in de winkelstraat. Ik probeer bij het afwimpelen wel altijd beleefd te blijven. En ik wil nog weleens een stuk zeep kopen van de nierpatiënten, gewoon omdat dat grappig is, maar daar houdt het op. En daar is nog een tweede reden voor: dat leuren is me al te vaak met tristesse doordrenkt. Àls ik al eens buitenkom, dan hoef ik niet nog eens extra met het wereldleed te worden geconfronteerd. Mijn geweten is al genoeg bezwaard.

Om dezelfde reden hou ik niet van de protest-raamaffiche. Of affiches, meervoud, want ze hangen nooit alleen. Ze zijn luid en lelijk. En vooral: ze zijn er ongevraagd. Een soort agressief pacifisme. Dat geldt ook voor van die onafwendbare ’sensibiliserende’ muurschilderingen en straatmeubels in de stad. Volstrekt zinloos is het allemaal niet, want kijk: ik heb het erover. Maar het is niet omdat het opvalt, dat het ook werkt. Misschien werkt het wel averechts. Behalve dat die dingen geld kosten, is het vaak moeilijk om hard te maken wat ze precies opleveren. Mijn probleem is dus niet dat die onderwerpen aandacht krijgen. Mijn probleem is dat ze overal de aandacht opeisen.

Natuurlijk is het nodig kritisch te blijven. De dingen wat aan te klagen en zo. Het volk moét morren. Want als we niks doen, nemen de bramen het over. Verzet kan lonen: beeld je een wereld in zonder Daens en de Dolle Mina’s. Protesten agenderen problemen, zonder twijfel. Alleen maakt hoe, en vooral hoe vaak, wel degelijk een verschil. Het punt is dat de juìste mensen moeten worden geprikkeld. Roeptoeters bereiken vooral andere roeptoeters. De rest rolt erbij met de ogen. Het is opletten voor moraalmoeheid.

In Nederland schudt de Stichting Ideële Reclame de boom. Met campagnes als 'Wie is toch die man die op zondag altijd het vlees komt snijden?’ (over een afwezige vader) of ‘Laat jij jouw jongen genoeg jongen zijn?’ zet SIRE aan tot nadenken en debat. Het is waar SIRE het voor doet, want tegenstanders zijn voor hen prima aanjagers van de discussie. Aandacht vragen voor een onderwerp en zorgen dat mensen er met elkaar over in gesprek gaan. Onder het mom van: kom eens van je morele paard af en ga met elkaar praten.

Dus: ga pinten drinken, met mensen, en hoe meer je van mening met ze verschilt, hoe beter het is. Dan komt het debat vanzelf op gang, zonder zedenpreken. Precies op het juiste moment. En daarna doe je gewoon weer wat leuks. Met in je achterhoofd belangrijke kwesties. Stap over die rode lijn op je gevel.

Vindt u deze blog wel wat hebben? Geef hem onderaan een hartje!

Delen op Facebook of X kan ook: klik op de knop linksonder en klaar.

Wilt u graag reageren? Dat kan beneden op deze pagina (opgelet: uw reactie is zichtbaar).