Volgdrang

Mijn neef Koen kocht een horloge. Een Studio Underd0g. Dat schijnt tegenwoordig ergens voor te staan. “Ik heb het polshorloge nooit gemogen,” zei ik. “Ik vond het altijd al een spelbreker. Net als die ellendige telefoons. ’De tijd vergeten’ is er niet meer bij."

In feite is het horloge nog slechts lichaamstooi. En bij mannen ligt dat voor mij gevoelig. Het is symboliek, status. Een horloge zégt iets. Sommigen dragen ze om de rechterpols. Het lijkt toeval, maar let maar eens op: dat zijn niet de gemakkelijkste mensen.

Op mijn twaalfde werd ik noodgedwongen zelf een horlogemens. Plechtige Communiecadeau’s hadden de eigenschap tamelijk ernstig te zijn. En zo vertaalde die 'eerste stap naar volwassenheid' zich in een Pontiac-horloge. Het was in feite een list om mijn tijdblindheid aan te pakken. Een ‘ziekte’ die ik, zoals God het wil, altijd met veel liefde droeg. Ik ben namelijk een geboren laatkomer. Mijn moeder lag urenlang op de bevallingstafel. “Het zal een meisje zijn,” zei mijn vader, “ze is zich vast nog aan het opmaken.” Het schijnt een familietrek te zijn. Het laat zich niet genetisch verklaren, maar bij de Elli’s wordt het trouw doorgegeven. Het valt moeilijk af te leren. Er is bovendien geen consensus over wat ‘op tijd zijn’ betekent. Sommigen verwarren op tijd zijn met te vroeg zijn. Uiterst vervelend. Met de komst van het quartzhorloge verviel elk excuus. Horloges liepen niet langer achter en vielen niet meer stil. Gedaan met wijzers manipuleren. En het digitale horloge gaf de doodsteek. Om het uur herinnerde dat ding eraan dat tijd bestaat. En, erger nog, het had een alarmfunctie. Daar is de digitale geluidsterreur begonnen.

Oké, zitten wachten op een laatkomer is niet leuk. Ik heb niet veel afspraakjes, dus vaak last heb ik er niet van. Op zich erger ik me er ook niet zo aan. Alleen weet ik graag waar ik aan toe ben. Dan blijkt ‘sturen’ vooral te dienen om oeverloos met elkaar te lullen. Puur functionele berichtjes zijn kennelijk te burgerlijk. Bellen is iets voor bejaarden. En dan is daar ‘de locatietracking’: het perfecte handigheidje. Mocht ik er niet faliekant tegen zijn. Het is onder jongeren in zwang. Het schept een veiligheidsgevoel en het is praktisch, op festivals of zo. Tot daar aan toe. Vreemder is het als dat tracken 24/7 blijft doorgaan. Dat leidt tot vriendengroepen waarin iedereen voortdurend weet waar de anderen zijn. Of erger nog: partners die elkaar permanent in de gaten houden. De Apple Watch hielp het helemaal om zeep. Iets doen waarbij de tijd wordt vergeten is haast onmogelijk geworden. Nooit tot rust kunnen komen leidt onvermijdelijk tot meer middelengebruik. ’Stop de tijd, pak ’n Stella’ is relevanter dan ooit. Als prikkels niet meer uit te schakelen zijn, moet de demping van binnen komen.

Ik ben natuurlijk een oude man, die privacy en grenzen misschien vanuit een iets ander perspectief bekijkt. Maar laat het bij die jonkheid blijven. Ik hoef geen permanent venster op mijn sociale leven. Ik maak mij gelukkig geen zorgen dat iemand ook maar op dat idee zou komen. Er valt namelijk niets te tracken. Het gaat van het werk naar huis en weer terug. Ik heb een saai leven, maar wel vervullend. Be boring, it’s the only way to get things done. Volstrekt oninterressant. En dat is goed.

Vindt u deze blog wel wat hebben? Geef hem onderaan een hartje!

Delen op Facebook of X kan ook: klik op de knop linksonder en klaar.

Wilt u graag reageren? Dat kan beneden op deze pagina (opgelet: uw reactie is zichtbaar).

2026, 18 februari, Leuven (Standaard Boekhandel, #YA‑underground) (België). Foto: Bart Cloots.