Hoe ik niets werd

1988 staat voor mij geboekstaafd als het begin van mijn titanentocht naar mijn volwassen leven. Het was het jaar waarin ik jeugdanimator werd. Het moment waarop ik begon te denken dat ik iets moest worden wat ik niet was.

Vakanties zonder al te veel inhoud waren tot dan voor mij altijd een moment van rust. Toen kwam ik echter, min of meer uit het niets, op het onzalige idee mijn tijd te moeten gaan invullen. Joost mag weten waarom, want ik was altijd perfect gelukkig geweest, zo op mijn eentje. Ja, er waren wel steeds de kinderen in de buurt, ik was een straatloper, en nu en dan had ik een liefje, maar daar bleef het zo’n beetje bij. Behalve dan mijn beste vriend Polle zag ik niemand met wie ik op school zat.

Ik deinde op de cadans van de buurt mee. Mijn habitat was ons huis en de straten eromheen. Daar viel ontzettend veel te beleven. En ook weer niks. En dat was heerlijk. Ik was toen al een grote fan van het gewone leven. Kiekeboe en Jommeke zijn op hun best als ze gewoon thuis blijven. Een zakje chips en Het hemelhuis zijn onverslijtbaar. Pietje Puk en Pippi Langkous teren op banaliteit.

In dat jaar 1988 daagde mij het begrip ‘verwachtingspatroon’. Als gevolg daarvan deed ik voor het eerst écht iets dat niet bij mij hoorde. Dat werd de basiscursus tot monitor: animator in het jeugdwerk. Een week lang in het bekende Heer-sur-Meuse, met zowat tachtig zestienjarigen, jongens én meisjes, om te leren hoe je met jongeren op vakantie gaat. Dat was het officiële luik.

De andere helft van de tijd was lastiger. Hoewel de faciliteiten om er wat moois van te maken er zeker wel waren: bij wat toen Jeugd en Gezondheid heette (het huidige Kazou) werd stevig gerookt en gedronken en was aids nog letterlijk een ver-van-mijn-bed-kwestie. Het laat zich raden hoe de meeste van mijn avonden eindigden: uitgerookt, stomdronken en alleen. Ik werd wakker met een houten kop met de geur van gesmolten kaas en het confronterende geluid van scheerapparaten. Mijn baardgroei moest nog beginnen. En dan begon de ellende gewoon weer van voren af aan.

Ik bleef mezelf kwellen, nog jarenlang. Totdat ik besloot dat het simpelweg mijn wereldje niet was. Mijn conclusie was dat ik steeds meer in de knoop met mezelf raakte vanaf het moment dat ik aan de verwachtingen van anderen ging proberen te voldoen. Ik heb nooit echt ergens bij willen horen. Niet per se om anders te doen, maar het interesseerde me niet. Ik ben nooit gepest, had altijd vrienden, maar zette je mij in een groep, dan kwijnde ik binnen de kortste keren weg. De hele rimram aan verplichtingen heb ik hartsgrondig gehaat: de communies (met de verschrikkelijke catechese), de bosklassen, de turnkring en ik kwam zelfs één zondag lang bij de Wolfjes terecht.

Ik hoef de bloemen niet buiten te zetten. Laat me mijn eigen gang maar gaan. Op een dag besloot ik: ik doe niks meer tegen mijn zin. Dat betekent niet hetzelfde als asociaal zijn. Sommige dingen moeten, voor de cohesie, de welvaart, de solidariteit. Maar zomaar iets doen omdat ‘het zo hoort’ is er voor mij niet meer bij. Blijf in uw kot, jaren later, klonk mij als muziek in de oren. En hoe korter de dagen, hoe liever ik het heb. Lucas Rijneveld verkiest regen boven zon. “Iedereen zit dan in zijn huis, lekker makkelijk,” zegt hij. “Schijnt de zon, loopt het overal vol met mensen. Word ik geacht naar het park te gaan.” Ik begrijp hem. Het klinkt haast puberaal.

Ik probeerde van alles. Ik ben er tot nu nooit in geslaagd piano te spelen. En daar is maar één verklaring voor: het zal zijn dat ik het niet écht wil.

Ik maak mijn eigen keuzes en ik hoef met niet zo veel mensen rekening te houden. Dat bevalt me prima. En wellicht die andere mensen ook. Want ik ben lastig om mee om te gaan. Als het mij niet interesseert, ben ik hoogst ongezellig. Laat me maar. Het kostte me aansluiting, maar het gaf me mijn dagen terug.

Nee, ik ben geen autist en nog minder heb ik een antisociale persoonlijkheid. Ik ben een einzelgänger. “Jezelf tegenkomen” is een vreemde boutade. Je zou denken dat het prettig is. Wel, ik vind mezelf best een toffe peer.

Vindt u deze blog wel wat hebben? Geef hem onderaan een hartje!

Delen op Facebook of X kan ook: klik op de knop linksonder en klaar.

Wilt u graag reageren? Dat kan beneden op deze pagina (opgelet: uw reactie is zichtbaar).

2024, 21 maart, Dartmoor⁩ (Nationaal park Dartmoor⁩, ⁨Yelverton⁩) (Engeland⁩, ⁨Verenigd Koninkrijk). Foto: Ilse Geens. Model: Lucy 🐾 († 1 oktober 2025)