Dagelijkse kost

Soms loop ik, meestal uit verveling, langs de menukaarten aan de brasserieën van het station. Als alle dagen hetzelfde zijn, geeft me dat wat richting. Realiteits- en oriëntatietraining eigenlijk. Je leest er de seizoenen op. En dan, heel even, waan ik me tussen de kebab- en falafelzaken en nagelstudio’s weer in Vlaanderen: sole meunière, tomates crevettes, asperges à la flamande … het is altijd een beetje thuiskomen. Aan het fornuis staat meestal een Nepalese chef, maar laat dat een detail zijn.

Af en toe ga ik binnen. Gewoon om eens wat tussen de mensen te zijn. Gaan eten op de middag is altijd een beetje ‘het leven zoals het is’. Hier voel je wat in de straat leeft. Er zitten dan de dames die zich nog de moeite getroosten zich een beetje op te maken vooraleer ze de stad intrekken. Het Elnett-haar, getekende wenkbrauwen en te veel blush, als twee krieken. De bracelet, de broche en een opzichtige bloemenjurk. Er zit in feite het leukste publiek van de dag: streekgenoten die wat met elkaar bijkletsen. Ze spreken af, nemen hun tijd en gaan all the way, van aperitief tot koffie en dessert.

Aan de andere kant van het spectrum zit het zelfbedieningsrestaurant langs de baanwinkels. Een jaar geleden hing het voortbestaan van de Lunch Garden aan een zijden draadje. De wereld van mijn moeder stond even stil. Decennialang al is het een vaste waarde. En al die tijd neemt ze hetzelfde: de befaamde zeesteak met tartaar. Die ze consequent fishstick noemt: een goudbruin driehoekje gevuld met pangasiusfilet, een Vietnamese rioolvis. Ik ga steevast voor de ballen.

Daar is de dynamiek compleet anders. In de stad is het concept verdwenen. De Lunch Garden is de laatste in haar soort. Echt verbazen doet het niet. Ze hebben de jeugd niet mee. Er eet een haarspoelingspubliek. Het is niet avontuurlijk en er heerst altijd een beetje chaos. Bij de ‘Summer Leaf’-facelift van enkele jaren geleden werd over de praktische kant voor het gemak niet nagedacht. Voor niet-habitués is het een doolhof.

Alles is erop gericht dat iedereen gewoon een klassieke warme schotel neemt. Vanaf het ogenblik dat een gezelschap de buffetten begint te mixen, loopt het fout. Dan raakt het groepje nooit meer samen naar de kassa gestroomlijnd. Want er ontstaat paniek: de dagschotelschepper wordt de grillmeester en de gerant wordt erbij gehaald om de wok aan te steken. De machine stokt en iedereen kijkt elkaar schaapachtig aan. Dan valt ook op, ondanks het nijpende tekort aan personeel, met hoevelen ze daar achter de toog staan. Twee of drie, een beetje naargelang de goesting lijkt me. Neem daarbij nog het gegeven van de extra gratis groenten of rauwkost — weliswaar alleen bij de vaste warme schotels, aan een ander buffet en enkel in het juiste kommetje — en het wordt een zootje.

Hier is waar de gewone mens zich thuis voelt. Hier zou de politiek beter de temperatuur komen meten. Dít is het leven. Hier klopt het hart van de gewone Vlaming, die resoluut gaat voor het witloof in de oven en de vol-au-vent. Met friet én mayonaise. Hier is geen plaats voor aanstellerij. Dat ze nog lang mogen bestaan, de brasserieën, de zelfbedieningsrestaurants en zelfs de ziekenhuiscafetaria’s. Ze zijn voor veel mensen ankerpunten. Ze zijn van onschatbare waarde. Iedereen is er welkom. Imago is van geen tel. Het is een uurtje toeven in een wereld waarin niks hoeft. Geen blingbling, geen m’as-tu-vu’s, geen BeReals of locatietracking. Hier is iedereen gelijk voor de wet. En wie zich verheven waant, zal het snel aan de blikken van de anderen hebben gemerkt. Hier leven bejaarden, mensen die het niet breed hebben en psychiatrische patiënten vredig naast elkaar. Misschien maakt alleen de zalmfilet met rösti nog het verschil. “Dank u voor uw vriendelijkheid,” hoorde ik een dame tegen de gerant fluisteren. Het waren misschien de enige woorden die ze die dag zei.

Vindt u deze blog wel wat hebben? Geef hem onderaan een hartje!

Delen op Facebook of X kan ook: klik op de knop linksonder en klaar.

Wilt u graag reageren? Dat kan beneden op deze pagina (opgelet: uw reactie is zichtbaar).

2026, 5 februari, Korbeek-Lo (Lunch Garden) (België). Foto: Govert Roebroeck.