“Als mijn man gladgeschoren is, weet hij dat het ervan komt”

Sex sells en dat is allemaal oké. Maar onder het voorwendsel taboedoorbrekend te zijn ontbreekt daarbij nu en dan flink het fatsoen. Noem me gerust ouderwets. Het zogeheten sekspanel van Het Nieuwsblad (waarom vraagt niemand mij ooit?) werd gepeild naar de bereidheid om orale seks te geven of te krijgen. “Als mijn man gladgeschoren is, weet hij dat het ervan komt” kopte de krant. Tien slaapkamerveteranen gaven er sans-gêne hun gedacht over. Mocht Piet Huysentruyt vragen wat we daarmee vandaag hebben geleerd, dan is het antwoord: niks. Maar kijk, ik las het artikel. Adverteerders lachen in hun vuistje. Want ze hebben ons bij ons pietje.

Kranten maken van randnieuws wereldnieuws en de bedrijfsidentiteit hangt op aan frivole puberpraat en rubrieken als De steak van Stijn en Wie woont daar? Correcte informatie zonder onnozelteiten en kinderachtigheden vinden is lastig. Bovendien, afgezien van het editoriaal zijn dagbladen eenheidsworst geworden. Lees één krant en je hebt ze allemaal gelezen. Vroeger hadden kranten een uitgesproken politieke kleur. Maar behalve de abonnees van De Standaard en De Morgen koopt anno ’25 niemand nog zijn dagblad vanwege het imago. Dat is dan ook een klasse apart: met slagzinnen als ‘Dit land heeft meer zalm nodig’ en ‘Niet toevallig De Standaard’ zetten ze de toon van vooral ‘anders’ te willen zijn.

Dat is althans de verpakking. Want het is niet omdat je jezelf een kwaliteitskrant noemt dat je er ook een bent. De facto is De Standaard Het Nieuwsblad zonder prentjes. In datzelfde betweterige bedje ziek is de VRT, die zichzelf onverminderd als ‘het huis van vertrouwen’ ziet. “De ‘garantie’ op onpartijdige, onafhankelijke en betrouwbare informatie en duiding” (uit de missie) dient wel met een korrel zout te worden genomen: de tv-nieuwsredactie is de helft van het jaar met verlof (het gros van de dienst gaat in zomerreces en vrijwel elke vakantie of feestdag wordt geskipt); anderszins wordt met plezier zendtijd afgestaan aan voetbalwedstrijden (“de belangrijkste bijzaak ter wereld”). Ter vergelijking: op de Nederlandse openbare omroep stopt nieuws en duiding nooit. Onder het mom van “de meest betrouwbare bron voor onpartijdig en kwaliteitsvol nieuws in Vlaanderen” brengen bij wijlen pedante journalisten analyses als feiten. Tot in den treuren worden daar ‘experten’ bij gesleurd: consultants, woordvoerders van beroepsorganisaties, economen van banken of praktijkmensen zonder academische functie. Lees: mediavaardige en snel beschikbare stemmen. Het is een vervelende Belgische trend. In de Nederlandse media krijgen academici veel vaker rechtstreeks en uitgebreid het woord. De traditie van de uitlegjournalistiek zorgt ervoor dat maatschappelijke thema’s in een wetenschappelijke en statistische context worden geplaatst.

Ik merk dat nieuws zonder onderbouwde duiding mij vooral onrust brengt. Het neigt naar stemmingmakerij en clickbait. Mijn kennelijk onvoldoende gewassen fruit bewaar ik in een kom vol microplastics en was ik die appel dan toch wat grondiger dan komt er misschien wel PFAS uit de kraan … Van dagelijkse blootstelling aan dat soort ‘onderzoeksjournalistiek’ zonder kader word ik absoluut niet beter. “Wetenschap wordt op die manier in diskrediet gebracht,” vindt eveneens de immer aimabele Petra De Sutter. “Kinderen zouden vanaf jonge leeftijd moeten leren wat wetenschap is en hoe feiten werken. Tegenwoordig wordt iemand soms al ‘expert’ genoemd alleen omdat hij of zij iets heeft meegemaakt. Terwijl echte wetenschap ontstaat door grootschalig onderzoek, statistische analyse en herhaald testen, met vallen en opstaan. Leg je dat helder uit, dan groeit begrip voor de waarde en rol van wetenschap.”

De praktijk is dat de duiding vandaag vanzelf wordt gebracht door de sociale media. God en klein Pierke broadcasten themselves. Spraakgebrekkige influencers en keukenrobot-aaiende tradwives op kop. Nog populair: randgevallen die zich met onderbroekenlol en karaoke’s te kijk zetten. Vroeger heette zoiets uitlach-televisie. Vervolgens doen de algoritmes hun werk. Nietsvermoedend belandt zo menigeen in echo chambers waar complotdenkers en charlatans zich op de kap van dutsen verrijken. Ze halen likes en views en wat nog allemaal waar ik maar kan van dromen. Het zijn nochtans zéér relevante blogs die ik maak en ook uitermate inspirerende Daily Elli’s! Ook als podcast en op YouTube trouwens. Er hoeft maar één influencer ze eens op te pikken! Liefst een blonde.

Vindt u deze blog wel wat hebben? Geef hem onderaan een hartje!

Delen op Facebook of X kan ook: klik op de knop linksonder en klaar.

Wilt u graag reageren? Dat kan beneden op deze pagina (opgelet: uw reactie is zichtbaar).

2025, 3 mei, Leuven (Rector De Somerplein) (België). Foto: Bart Cloots. Standbeeld: Fonske (echte naam: Fons Sapientiae, 'bron der wijsheid'). (Jef Claerhout)